#dwa. nienawidzę sposobu, w jaki na mnie patrzysz.


Orzeźwiający chłód wody mineralnej wypełnił całe jego wnętrze, niosąc chwilę zbawiennego ukojenia. Zakręcił butelkę i przyłożył zroszone kropelkami opakowanie do rozgrzanego czoła. Z błogim westchnieniem przerzucił przez ramię torbę treningową i ruszył niespiesznie za wlokącymi nogami ze zmęczenia przyjaciółmi. Gdzieś z boku doszły go podekscytowane dziewczęce szepty, dlatego delikatnie skręcił głowę i spojrzał w bok na kończące swoją rozgrzewkę w rogu sali gimnastycznej cheerleaderki. Kąciki ust drgnął delikatnie, kiedy dostrzegł jak momentalnie zamilkły, odwracając speszone spojrzenia. Zerknął prawie niezauważalnie na Irwina, który właśnie przerzucił pomiętą koszulkę przez plecy, z premedytacją chwaląc się swoim umięśnionym ciałem. Doskonale zdawał sobie sprawę z jego próżności i nieustającej chęci popisania się przed dziewczynami. Michael wcale nie był lepszy, choć robił to chyba nieco bardziej dyskretnie.
- Ale musisz przyznać, że ten nowy jest całkiem dobry – przyznał z uznaniem Ashton, kozłując piłką do kosza między nogami. Odwrócił się za siebie i rzucił nią w jego stronę, sprawdzając najwyraźniej refleks przyjaciela. Przy okazji zdążył również przeanalizować całą grupkę tancerek, mrugając do jednej okiem. Luke schował piłkę do torby i otarł ręcznikiem wilgotną od potu twarz, po czym zrobił kolejny łyk ochładzającego napoju. Wzruszył obojętnie ramionami i wsunął palce w mokre włosy, mierzwiąc je na wszystkie strony.
- Niezły – odparł zdawkowo i sięgnął do kieszeni spodni po telefon. Cwany uśmieszek przebiegł przez jego przemęczoną twarz, gdy tylko odczytał wiadomość. Odetchnął głęboko i z nową siłą popatrzył na dwóch chłopaków przed nim. W jego jasnych oczach pojawiły się znajome ogniki, zwiastujące kłopoty.
- Znam ten uśmiech – stwierdził po chwili ciszy z rozbawieniem Michael. - Będzie ruchanko! - zawył donośnie, zanosząc się histerycznym śmiechem. Hemmings rzucił mu pogardliwe spojrzenie i wzniósł wysoko oczy, kręcąc z powątpiewaniem głową. Mimo że był przyzwyczajony do głupoty swoich przyjaciół, to bywały chwile jak ta, kiedy wciąż potrafili go przykro zaskoczyć.
- Za jakie grzechy – mruknął z niezadowoleniem, mijając chłopaka. Stanowczym krokiem ruszył w stronę wyjścia ze szkoły, zostawiając roześmianą dwójkę za sobą. Czasami naprawdę zadawał sobie pytanie, dlaczego wciąż ich tolerował. Zeskoczył ze schodków i bez obracania się za siebie, podążył w kierunku parkingu. Obok swojego samochodu dostrzegł zaparkowany czarny, lśniący motor, który należał do Michaela. Starał się ukrywać swoją zazdrość za każdym razem, kiedy Clifford podjeżdżał nim pod szkołę, bo sam mógł jedynie o takim pomarzyć, odkąd matka dobitnie oznajmiła mu, co sądziła na temat tego niebezpiecznego środka transportu.
- Ej, Hemmings! – Ashton krzyknął za nim, kiedy wrzucał torbę na tylne siedzenie, gotów ruszać w drogę powrotną do domu. Zatrzymał się i niechętnie spojrzał na wychodzących z budynku kolegów.
- Czego?
- Wyluzuj! - odrzekł i uspokajającym gestem dłoni dał mu do zrozumienia, że zamiary miał całkowicie pokojowe.
- Widzisz przecież, że spieszy się do panienki – ocenił z typowym dla siebie rozbawieniem Mike, sięgając po schowany pod siedzeniem soczyście zielony kask o metalicznym połysku. Luke obrzucił go lekceważącym spojrzeniem i głęboko odetchnął, ignorując tak dziecinne zaczepki. Zwrócił się ponownie do Irwina z wyczekująco uniesionymi brwiami.
- Szukałeś kiedyś swojej niebieskiej koszuli – zaczął beznamiętnie, zmieniając temat i podszedł do zaparkowanego po drugiej stronie samochodu. Z bagażnika wyjął coś zapakowanego w niewielką, papierową torebkę. - Moja matka sprzątała ostatnio domek na plaży i znalazła to w ostatnim pokoju na górze – dodał, wręczając pakunek. Luke rozchylił opakowanie, wyjmując z delikatnym uśmiechem na ustach swoją zgubę. Bardzo lubił tę koszulę i miał do niej ogromny sentyment, dlatego tak ucieszył go fakt, że jednak odnalazła się.
- Podziękuj mamie – mruknął radośnie, ale w tej samej chwili poczuł ten niedający mu od jakiegoś czasu spokoju zapach.
Czekolada. Wymieszana z charakterystycznym papierosowym dymem.
Czubek jego nosa zadrgał delikatnie, jakby próbował dokładniej wyczuć specyficzną woń. Zmarszczył czoło i rozłożył pognieciony materiał na całą jego szerokość. Koszula wyglądała dokładnie tak samo jak ta, którą zgubił, ale istniała jedna istotna różnica. Ta trzymana przez niego w dłoniach była kilka rozmiarów mniejsza. I nie miała małej dziurki po przypadkowo wyrwanym ostatnim dolnym guziku.
- Czy to wygląda jak moja koszula? - bąknął zażenowany jego bezmyślnością, machając mu kraciastym materiałem przed oczami. Ashton cofnął się na krok, z grymasem na twarzy odpychając sprzed nosa rękę przyjaciela.
- Odwal się, przecież praktycznie jest identycznie – odparł obronnym tonem, wykrzywiając usta w geście całkowitego rozżalenia.
- Chyba troszkę skurczyła się w praniu, czy coś – zażartował Mike i wyrwał niebieską flanelę z rąk blondyna. Przyłożył ją do klatki piersiowej, zatrzepotał w typowo dziewczęcy, nieco przerysowany sposób rzęsami, zakręcił biodrami i kolejny raz zaniósł się głośnym rechotem. Luke wymienił tylko krótkie spojrzenie z Ashtonem, który obojętnie wzruszył ramionami, nie poświęcając kulącemu się ze śmiechu koledze nawet chwili uwagi.
- Nie mam bladego pojęcia, dlaczego ja wciąż zadaję się z taką bandą idiotów – wyznał z cichym westchnieniem Hemmings i nie czekając już na reakcję któregokolwiek z nich odebrał od Mike'a koszulę, bez słowa wsiadając do samochodu. Odrzucił ją na boczne siedzenie, przekręcając kluczyk w stacyjce.
- Bo nas kochasz, to jest najprawdziwsza miłość Lucasku – krzyknął za nim Ash, gdy ten starał się wyjechać z parkingu, nie potrącając przy okazji pchających się na maskę chłopaków. W końcu jednak udało mu się ich ominąć i z piskiem opon opuścił szkolny teren.
Gdy z radia zaczęła płynąć doskonale znana mu melodia, zrobił głośniej, wystukując palcami charakterystyczny rytm na kierownicy. Kątem oka spojrzał na zwisającą z oparcia koszulę, nie mogąc pozbyć się tego dziwnego przeczucia, które pojawiło się wraz z wyczuwalną nawet w tamtej chwili czekoladową woń. Próbował się skupić, by odgrzebać w pamięci jak najwięcej szczegółów, ale nie był w stanie przywołać żadnych konkretnych wspomnień, poza kilkoma rozmazanymi obrazami. Jego rozmyślania przerwał sygnał nadchodzącej wiadomości. Sięgnął po telefon, spoglądając z uśmiechem na ekran i mimo że wiadomość pochodziła od zupełnie nieznanego mu numeru, doskonale wiedział kto był nadawcą.
Świeża dostawa. Stary magazyn. 22.00. Zainteresowany?
Już miał wystukać odpowiedź, kiedy niespiesznie uniósł wzrok, zerkając przelotnie na ulicę. W ostatniej chwili udało mu się wyhamować przed przechodzącą przez pasy dziewczyną, a pisk hamulców dało słyszeć się w całej okolicy. Samochód zakołysał się niebezpiecznie, a zderzak znalazł się kilka centymetrów przed nogą blondynki. Gwałtownie wstrzymał oddech i z szeroko otwartymi z przerażenia oczami spojrzał znad kierownicy na równie przestraszoną nieznajomą, która zamarła w bezruchu. Kula, na której do tej pory się podpierała z głuchym łoskotem upadła na asfalt, a plecak przewieszony przez jej ramię zsunął się z ręki, z pełnym impetem lądując u jej stóp. Kilka książek wysypało się na ulicę. Kaptur bluzy, który dotąd skrywał przed nim jej tożsamość zsunął się z włosów, a kaskada jasnych kosmyków opadła na plecy. Niespiesznie skręciła głowę, a pełne strachu błękitne spojrzenie zatrzymało się na nim. Znieruchomiał, a mrożący dreszcz przebiegł wzdłuż jego pleców, powodując nieprzyjemny ucisk w żołądku. Z całej siły zacisnął palce na kierownicy, zagryzając wargi. Kiedy zaczęło brakować mu tchu, zaczął szaleńczo chwytać każdy haust powietrza, nadal czując na sobie spojrzenie jasnych tęczówek. Podsunął się bliżej przedniej szyby, potrząsając lekko głową. Nie mógł pozwolić, by ktokolwiek dostrzegł jego niezaprzeczalne przerażenie, dlatego czym prędzej otworzył okno i wychylił się przez nie. Za wszelką cenę musiał ukryć swoje zdenerwowanie pod maską wściekłości.
- Jak łazisz, kretynko! - wrzasnął na nią, kiedy nieporadnie zaczęła zbierać wszystkie swoje rzeczy z jezdni. Znowu się zatrzymała w połowie kroku i z lekko zmrużonymi powiekami popatrzyła w jego stronę.
- Jak jeździsz, kretynie! - odkrzyknęła z furią, czerwieniejąc ze złości. Luke pokręcił bezradnie głową i ponownie zajął wygodną pozycję w fotelu, gotów ruszyć z miejsca, kiedy tylko dziewczyna miała uporać się z całym tym bałaganem. Zaczął nerwowo postukiwać kciukiem, widząc jak ociężale ze wszystkim sobie radziła. Co chwilę wypadała jej kolejna rzecz, a ona z trudem schylała się, aby na nowo podnieść ją z ziemi.
- Cholerna kaleka! - syknął rozzłoszczony i wycofując nieznacznie samochód, ominął ją, nie poświęcając nawet krótkiego spojrzenia.

#

Z trudem odpychała się od ziemi, końcówkami palców zahaczając o wydeptaną kępę trawy, by huśtawka nadal się bujała. Stare, zardzewiałe łańcuchy trzeszczały przeraźliwie nawet przy najmniejszym ruchu, ale Ariel zupełnie to nie przeszkadzało. Przywykła do tego osobliwego hałasu, z zamkniętymi oczami rozkoszując się ostatnimi promieniami chowającego się za horyzont słońca. Nagle błogą ciszę zakłócił tak dobrze znany jej warkot silnika, a tuż przy wysokim, rozłożystym drzewie zatrzymał się stary, ciemno bordowy ford. Za kierownicą siedział uradowany Calum. Zmrużyła mocniej oczy i z uwagą przyglądała mu się. Kiedy wyłączył auto i otworzył drzwi z przeraźliwym skrzypieniem, dziewczyna skrzywiła się z grymasem na twarzy. Czarnowłosy w swojej euforii nie zauważył, że stopa zaplątała się w poluzowany pas bezpieczeństwa i gdy tylko chciał zrobić pierwszy krok, poleciał z pełnym impetem twarzą prosto na ziemię. Ariel parsknęła prześmiewczo i potrząsnęła lekko od niechcenia głową, bo mimo upływu lat niezdarność jej przyjaciela wciąż była nieodłącznym elementem jego istnienia i śmiało mógł używać jej jako drugiego imienia. Hood w mgnieniu oka pozbierał się i z przygłupim uśmieszkiem podbiegł do niej, strzepując z kolan resztki piasku. Zajął miejsce na drugiej huśtawce, próbując doczyścić pobrudzone dłonie.
- Nadal zaskakuje mnie fakt, że ty żyjesz, a co lepsze, jesteś cały i zdrowy – westchnęła z udawanym podziwem, za co Calum wykrzywił tylko śmiesznie usta, walcząc ze świeżymi plamami na nogawkach spodni. Postanowił zignorować jej niepotrzebną uwagę.
- Chyba przyjęli mnie do drużyny – pisnął nagle podekscytowany, a promienny uśmiech rozjaśnił jego przemęczoną twarz. Dłużej nie potrafił ukrywać przed nią tego faktu. Zeskoczył na ziemię i bez żadnego ostrzeżenia chwycił ją w ramiona, z całej siły ściskając.
- Hood! - wrzasnęła, okładając go pięściami. - Nienawidzę tych twoich niezapowiedzianych czułości! W dodatku śmierdzisz! - dodała z obrzydzeniem, odsuwając go od siebie. Jednak nawet jej zniesmaczenie nie było w stanie zepsuć jego dobrego nastroju. Odstawił ją z powrotem i poprawiając podciągniętą koszulkę, spojrzał na nią z niesamowitą radością w brązowych oczach. Ariel obrzuciła go pogardliwym wzrokiem, ale chwilę później krótki półuśmiech przemknął przez jej twarz.
- Nie może być! - Calum klasnął w dłonie. - Panienko Keller, czy to był uśmiech na twym zafrasowanym obliczu?
- Spierdalaj – szepnęła mu na ucho z typowym dla siebie jadem w głosie i poklepała go przyjaźnie po ramieniu. Chłopak roześmiał się i z dezaprobatą popatrzył na przyjaciółkę.
- Ale tylko spójrz, dostałem nawet całkiem nowiutki treningowy komplet – oznajmił podnieconym głosem i z dumą zrobił koślawy piruet, prezentując nowy dres. Dziewczyna popukała się w czoło.
- Jesteś skończonym głupkiem – oceniła, ale on uśmiechnął się jeszcze szerzej, gładząc dłonią śliski materiał swojego ubrania, z którym jak mogła się łatwo domyślić nie miał zamiaru rozstawać się przez kolejny miesiąc. A może nawet do końca życia.
- Od dziś przyjaźnisz się z najprawdziwszym członkiem drużyny, która aspiruje do tytułu mistrzowskiego w rozgrywkach stanowych! - powiedział doniośle, wypinając pierś. Ariel skinęła bez przekonania głową, bo tak naprawdę nigdy nie rozumiała tego zafascynowania Caluma koszykówką.
- I tylko dlatego kazałeś mi tutaj przychodzić? - zapytała ze znudzeniem, a on pokiwał z entuzjazmem głową. Kilka niesfornych, ciemnych loczków opadło mu na czoło.
- Czyż to nie wspaniałe?
- Nie – burknęła obojętnie, krzywiąc się. Schyliła się po leżący obok huśtawki plecak i z niemałym trudem przerzuciła go przez ramię.
- Okaż choć trochę udawanego zainteresowania! - Hood szturchnął ją lekko w ramię, sprawiając że delikatnie zachwiała się, tracąc na chwilę równowagę.
- Nie mam czasu – odparła, dopinając wypchaną po brzegi podręcznikami torbę – Muszę iść do jakiegoś idioty i uczyć go poprawnego komunikowania się w jego ojczystym języku. A dodatkowo ledwo uszłam dziś z życiem, bo jakiś inny kretyn prawie we mnie wjechał – sapnęła zdegustowana i wzniosła bezradnie ręce. Calum cicho westchnął i odebrał od niej ciężki plecak.
- Ale masz się dobrze, jak widzę – stwierdził spokojnie, lustrując uważnie całą jej sylwetkę. Dziewczyna prychnęła urażona, nie mogąc pogodzić się z tym, jak obojętnie podszedł do sprawy jej zdrowia i życia. - Już dobrze, dobrze. Podwiozę cię, moja biedna orędowniczko niosąca te nieocenione pokłady wiedzy zacofanemu ludowi! - przyznał patetycznie, obejmując ją mocno ramieniem. Ariel wbiła mu łokieć w żebra, co skończyło się jego przeciągłym jękiem.
- I gratuluję tego miejsca w drużynie – szepnęła w końcu, pociągając go lekko za spód koszulki, gdy szli objęci w stronę forda. Calum popatrzył na nią z góry i troskliwie pocałował w czoło, po czym głośno się roześmiał, pomagając wsiąść jej do samochodu.



50 komentarzy:

  1. AAAAAA ZAJEBISTE.
    EHH JEBANY LUKE, PRAWIE W NIĄ WJECHAŁ, CO ZA PIZDA Z NIEGO.
    Czekam na więcej ;)
    @_cliffxordx

    OdpowiedzUsuń
  2. Ohh, ile ja bym dała za taką przyjaźń..

    OdpowiedzUsuń
  3. OMG WSPANIAŁE, CZEKAM NA NEXTA SMDNDKCMMDNDND

    OdpowiedzUsuń
  4. Co ten Luke wyprawia? Nie za wredny jest? Na drodze się uważa. Prawie ją przejechał, a ona go będzie uczyć omg ale będzie akcja :D

    OdpowiedzUsuń
  5. Jeju nawet nie wiesz jak się cieszę ze dodalas rozdział, zwłaszcza ze dziś są moje urodziny i to tak jakby prezent :D Naprawdę chciałabym zobaczyć ich miny kiedy sie spotkają na tych korkach, musi być ciekawie :D A wiec nie moge sie juz doczekac następnego rozdziału i oczywiście życzę ci weny :) x

    @luvirishboyx

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. WSZYSTKIEGO DOBREGO! SPEŁNIENIA MARZEŃ! XX

      Usuń
  6. genialny rozdział, czekam na więcej!
    jezu, twoje ff są genialne naprawdę! xx
    @tenangelss

    OdpowiedzUsuń
  7. Świetny! :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Oh god jaki luke, nienawidze gnoja no
    Sorrey za szczerosc ale no alaaaaaa ales go wykreowala omg
    To juz ashtoniątko jest przyjemniejszy, heloł
    Nie umialam sie doczekac tego rozdzialu i ojeju to bedzie katastrofa jak ariel sie dowie kogo bedzie uczyc i luke jak sie dowie kto go bedzie uczyc. Jesus. Namieszalas bejb :D
    Nie mniej jednak, to cudownie ze dzis dodalas rozdzial, jutro wyjezdzam to germany ogladac przystojnych niemców, you knoooow hahah
    Noooo tooooo wieeeesz, cudownie i dalej nie rozumiem jak ty i twoj talent istniejecie haha :)xx
    @awhdimpledboy xx

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. nie ruszyło cię półnagie ciało ashtoniątka?

      Usuń
    2. Oh my god musisz przypominac? Ja chce zasnac dzisiaj

      Usuń
    3. no właśnie, to na dobry sen

      Usuń
  9. Genialny! Ale z Lukeya jest pizda...i jeszcze ten tekst zanim odjechał..no wiecie co -.- a ciekawe jak zareaguje Ariel kiedy się dowie że akurat z Lukiem ma korki..uuuh czekam na następny :)
    @awhmyboyzz

    OdpowiedzUsuń
  10. Jaki ten nasz Luke niemiły. Ciekawe jak zareaguje, kiedy ta "cholerna kaleka" pojawi się u niego i w dodatku da mu do zrozumienia jak małą wiedzą dysponuje w pewnej dziedzinie. I już czekam na te cięte riposty Ariel. :)
    K.

    OdpowiedzUsuń
  11. O CHOLERA
    dopiero drugi rozdział a ja już to uwielbiam. Poza tym znam hmm kogoś kto nie dość że a) wygląda podobnie jak calum i b) gra w kosza, dlatego bardzo miło mi się to wyobraża...
    dobra, już nie nudzę, powodzenia w dalszym pisaniu x /megxhoran

    OdpowiedzUsuń
  12. Jshsjdj świetne! Na pewno będę czytać następne rozdziały omg
    Życzę weny i do następnego :)

    @voguesnialler

    OdpowiedzUsuń
  13. Już to kocham <3

    mogłabyś mnie informować? ;) @claudiaxhoran

    OdpowiedzUsuń
  14. już widzę ich miny, jak zobaczą się prY nauce haha <3

    OdpowiedzUsuń
  15. Padam. Zresztą powinnam się przyzwyczaić. :)
    Takie charakterki mają! Oj, będzie się działo. I jeszcze taki Luke, którego nie było. Co to ma niby znaczyć? Ty to lubisz wkręcać go tam gdzie nie trzeba! Już się nie mogę doczekać jakie będą mieli miny kiedy się zobaczą. Ja tu siedzę jak na szpilkach, a Ty w taki sposób kończysz i boom. Jestem zła. Naprawdę.
    I ciekawi mnie sposób, dzięki któremu Arieli towarzyszy kula. ;)
    Tak dużo powiązań, a jednak wciąż się nie kojarzą - to tak podsyca sytuację, że padam po raz wtóry.
    Jak ja nienawidzę czekać! Oczywiście na ciąg dalszy, ale chyba powinnam to polubić, bo czas leci do przodu, a z każdym dniem nas przybliża. ;)
    I wyłapałam, że te całe rozgrywki są stanowe, więc... akcja dzieje się w Stanach. :)
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  16. Nieźle!:D Lucas został tym złym który o mało nie potrącił naszej słodkiej blondyneczki xD Nieładnie panie Hemmings :P Coś czuję,że nauka z Ariel będzie pełna iskier ;) Wyobraziłam sobie takie półnagie sosy na boisku i jedyne co miałam w głowie to CZY TY CHCESZ MNIE ZABIĆ!? Takie wyobrażenia powinny być zabronione ze względu na możliwość dostania zawału :P Cóż to chyba tyle moich zachwytów więc weny życzę i czekam na następny! xx - @Carolaa_21

    OdpowiedzUsuń
  17. *-* Awwwwwwwwwwww ^^
    Nje no, wyczuwam ,,naukę" :D
    Będą się pewnie sprzeczać i mówić jak to się nawzajem nienawidzą >.< xx

    OdpowiedzUsuń
  18. Calum jest taki uroczy! O matko, kompletnie się w nim zakochałam, haha! Czekam z niecierpliwością na tę ich "naukę" haha cudowny rozdział! :)
    @bieberauss

    OdpowiedzUsuń
  19. Lukas ma zero szacunku dla osób poszkodowanych, a sam jest poszkodowany umysłowo. Co za paranoja.
    W ogóle to on taki badboy, jakieś towary, dostawy, czy Bóg tam wie co jeszcze.
    Calum aka ja, lol, naprawdę, tylko że ja w kosza nie gram, ale Calum to ja xD Jezu, jak ja kocham jak on się wywala <3 To jest takie urocze :3
    I ta koszula HAHAAHHAHAHA wyobraziłam sobie Luke'a z za ciasną koszulą OMG to było straszne xD

    Jezu, świetne, świetne, świetne! Twoje genialne pomysły nigdy się nie kończą :)

    bb ;] xx.

    OdpowiedzUsuń
  20. ohhh... Luke jest taki okrutny, powinien jej pomóc jakos sie pozbierac z tej ulicy, a nie poprostu ją zostawiać ;v Ale będzie miał mine jak się okaże, że to ona będzie go uczyć angielskiego lolololol.
    Świetny rozdział <3

    OdpowiedzUsuń
  21. Bardzo fajny rozdział :)

    Luke zachował się jak idiota. Prawie ją przejechał i do tego jeszcze na nią nakrzyczał.

    Cal jest tutaj taaaki słodki, że jshsyxt ♡

    A Ariel jest nieźle pyskata. Już ją lubię :*

    Genialny rozdział! :D
    pozdrawiam :*

    @Rebellious_Ange

    OdpowiedzUsuń
  22. Luke hahahahhah jaki zły
    "Jak łazisz, kretynko!"
    "Jak jeździsz, kretynie!"
    rozwaliło mnie to :D hahahahahahahha

    OdpowiedzUsuń
  23. on samego początku rozdziału zdobyłaś moje serce arctic monkeys <3 moim zdaniem piosenka idealnie wpasowała się tu :)
    nie mogę wyjść z podziwu, jak wspaniale piszesz, po prostu bosko! już zakochałam się w tej historii ^^
    dużo weny życzę ;) xoxo

    OdpowiedzUsuń
  24. Zajebisty rozdział :D Ahahah, Boże, jaka akcja xD I że oni naprawdę się nie kojarzą? Popatrz, znają się od kilku dni, a już tyle ich łączy. Problemy drogowe, podmieniona koszula, korepetycje z polskiego, Calum w drużynie i wspólna noc. Przecież nie będą mogli na siebie patrzeć xD A co dopiero będzie się działo, gdy dowiedzą się o tej nocy ;3 Już nie mogę doczekać się dalszego ciągu :D Pozdrawiam i do następnego :*
    M. xx

    OdpowiedzUsuń
  25. Wspaniały rozdział!
    Uwielbiam wszystkie postacie :)
    Ashton i Mike są po prostu świetnymi idiotami. Kocham ich dogadywanie Luke'owi <3
    Luke i Ariel mają tak wiele ze sobą wspólnego. Ciekawa jestem jak Ariel zareaguje na wiadomość o tym, że ma douczać swojego niedoszłego zabójcę.
    Czekam na next i życzę weny! :)
    Buziaki, @xAgata_Sz . Xx

    PS. Mogłabyś zajrzeć na ff, które piszę z koleżanką skomentować i zaobserwować? Będziemy wdzięczne i zawsze odwdzięczamy się tym samym :)

    http://victim-ff.blogspot.com/?m=1

    OdpowiedzUsuń
  26. O ja!!
    Gggeeeennnnniiiiaaallllnnnneeee!!!!
    Uwielbiam to opowiadanie (mimo tego, że to dopiero drugi rozdział i wszytko się rozkręca) <33
    Jest świetne!! *.*

    OdpowiedzUsuń
  27. uwielbiam Twój styl pisania, strasznie xx
    spotkanie 'niepotrafiącego jeździć kretyna' i niepotrafiącej łazić kretynki' coraz bliżej, nie mogę się doczekać

    OdpowiedzUsuń
  28. oficjalnie zostałam fanką Caluma! Jest świetny i idealnie pasuje jako przyjaciel dla naszej odrobinę cynicznej Ariel. No i Hemmings - ach to jego wyczucie i potrzeba niesienia pomocy. jakby cokolwiek go to kosztowalo. chcialabym zobaczyc jego mine, gdy zobaczy kto udziela mu korepetycji. to beda naprawde bardzo ciekawe minuty ich zycia. i tego wlasnie nie moge sie doczekac! :D Iskry nienawisci posypia sie pewne z kazdego kata ;)
    Pozdrawiam!:)

    OdpowiedzUsuń
  29. Czytam, czytam i się zastanawiam, czy to ona, czy nie ona? Czy to ją o mały włos by potrącił, czy nie ją? Byłam tak zaabsorbowana tą sytuacją i bezczelnym zachowaniem Hemmingsa, że całkowicie nie zdawałam sobie z tego sprawy. Ciekawe, czy podczas nauczania, chłopak rozpozna naszą Ariel i chociaż przeprosi za ten incydent na ulicy? Tak bardzo nie mogę się doczekać ich pierwszego spotkania. Mam na myśli spotkania w pełni świadomego no i rozmowy między nimi. Mam rozumieć, że pan Hood jest tym "niezłym" nowym zawodnikiem? Zastanawia mnie, jak jego marne zdolności przemieszczania się i niezdarność mogły nie wpłynąć, na przyjęcie go do drużyny :D Czekam na następny i pozdrawiam, Angie xx

    OdpowiedzUsuń
  30. Aaaaaaaaaaaaa rozdział jest mega ... Uwielbiam ciebie ,to jak piszesz i uwielbiam twojego bloga ... Czekam z niecierpliwością na next ... :)

    OdpowiedzUsuń
  31. Ale zajebiste!!! Tak sie ciesze ze piszesz nowe opowiadanie!!!
    @middleofmyworld

    OdpowiedzUsuń
  32. Coś czuje, że to będzie ff przy którym będę ryczeć tak samo jak przy #WTNGD....

    OdpowiedzUsuń
  33. Boże, masz taki niesamowity talent do pisania, że to jest niemożliwe! Czekam na następny xx

    OdpowiedzUsuń
  34. BOŻE, JUZ TAK UWIELBIAM TO OPOWIADANIE.
    warto było czekać :)

    OdpowiedzUsuń
  35. AA ! Genialny rozdział! Czuje, że będzie ostro :D

    OdpowiedzUsuń
  36. Nominowałam Cię i Twoje cudne opowiadanie do Liebster Blog Award! http://imaginy-o-5-seconds-of-summer.blogspot.com/2014/07/liebster-blog-award.html

    OdpowiedzUsuń
  37. Cudny rozdzial to bedzie napewno swietne opwiadanie juz chce kolejny rozdzial ;)

    OdpowiedzUsuń
  38. Droga Alice,
    Zapewne nie czytasz tego komentarza, ale trudno.
    Piszesz pięknie i masz niesamowity talent do łatwego wysławiania się. Ponadto malujesz obraz słowami. Wszystko co nam przekazujesz, potrafię zilustrować w swojej głowie i dokładnie powtórzyć.

    Kocham
    @sleepysmerffie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zapewniam Cię, że czytam każdy komentarz.

      Usuń
  39. Genialne ale też wydaje mi się, że kiedyś już to czytałam. 😁😉😩😡😨😘

    OdpowiedzUsuń